Η παρέλαση στην Ν. Σμύρνη είχε τελειώσει.
Ένα πολύβουο πλήθος ανακατεμένο από παιδιά, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, δασκάλους και τοπικούς δημοτικούς άρχοντες, ανηφόριζε από την οδό Ομήρου προς την κεντρική πλατεία.
Είναι η γνωστή καθιερωμένη κίνηση που γίνεται, από τότε που εγώ θυμάμαι, τη δεκαετία του 60 που παρήλαυνα σαν μαθητής. Είναι η κίνηση του… «και τώρα πάμε για καφέ».
Τη δική μου εποχή οι επιλογές για καφέ ή κάποιο πρόχειρο φαγητό, ήταν περιορισμένες. Τα μαγαζιά της πλατείας λίγα. Από καφενεία και καφετέριες υπήρχαν ο Άδωνις, ο Γιώργος, ο Τσολιάς και η Νατάσα, από ζαχαροπλαστεία το Κοσμικόν και ο Τσιάπης. Τοστάδικα δεν είχε… μόνο ένα σουβλατζίδικο τη Δροσιά που λόγω της ημέρας, άνοιγε από το πρωί.
Σήμερα στην πλατεία, ακόμα και τα σπίτια που υπήρχαν, έχουν μετατραπεί σε μαγαζιά. Μαγαζιά κάθε λογής και κάθε εξειδίκευσης. Αλλού μπορείς να πιείς τον καλό φραπέ, αλλού τον καλό ελληνικό, αλλού τον καλό καπουτσίνο. Αλλού μπορεί να φας το καλό μπέργκερ και αλλού την καλή μακαρονάδα ή πίτσα. Είναι η πλατεία που κυριαρχεί το «αλλού» και το «αλαλούμ»
Σε ένα τέτοιο «αλλού» καθόμουν και απολάμβανα τον καφέ μου, έχοντας δίπλα μου την είσοδο του καταστήματος Goody’s. Φύσει ερευνητικός, περιεργαζόμουν όλο αυτό το ετερόκλητο φωνασκόν πλήθος που έμπαινε στο μαγαζί κρατώντας τις χάρτινες ελληνικές σημαιούλες και έβγαινε με τα χέρια να κρατάνε τώρα το «τσίλι ή το «γκόλντεν μπέργκερ» Στην πλειοψηφία τους νεαρόκοσμος και μαθητόκοσμος.
Μια παρέα πέντε μαθητών, προσδιορισμένων ηλικιακά ως μαθητές δημοτικού, ήρθε και στάθηκε ακριβώς μπροστά μου.
Πέντε παιδιά με πολλές ομοιότητες και δύο διαφορές. Ίδια χρωματική εμφάνιση στα ρούχα, ίδια λάμψη στα μάτια, ίδιο γέλιο στα χείλια, ίδια ένταση στη φωνή, ίδιο λεξιλόγιο και ίδιες κινήσεις.
Από τα πέντε τα δύο όμως δεν κρατούσαν τίποτα. Δεν υπήρχε στα χέρια τους μπέργκερ. Έγινα πιο σχολαστικός να τα ερευνώ και παρατήρησα τα παπούτσια τους. Τα τρία παιδιά που έτρωγαν φορούσαν ακριβά αθλητικά μάρκας. Τα άλλα δύο παιδιά φορούσαν απλά πάνινα παπούτσια. Έβαλα να δουλέψουν και τ’ αυτιά μου για να ακούσω τι λένε. Τα τρία, μπουκωμένα δεν μιλούσαν καν, απλά μασούσαν. Τα άλλα δύο μιλούσαν για το ποδόσφαιρο. Συνέχισα με τον ίδιο ζήλο να τα περιεργάζομαι, και να σκέφτομαι.
Σε δευτερόλεπτα χιλιάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου αλλά στο τέλος κατέληξα. Έπρεπε να ενεργήσω αστραπιαία, πριν φύγουν. Το έναυσμα είχε δοθεί. Το ποδόσφαιρο.
Ρωτάω και τα δύο τι ομάδα είναι. Το ένα απαντάει Πανιώνιος και το άλλο ΠΑΟΚ. Λοιπόν μάγκες, με τον φίλο μου από εδώ και τους δείχνω το φίλο που πίνουμε μαζί καφέ, έχουμε βάλει ένα στοίχημα.
Αν μας πείτε τρείς παίκτες του Πανιώνιου και τρείς του ΠΑΟΚ θα κερδίσετε από ένα μπέργκερ Goody’s.
Σε κλάσματα του δευτερολέπτου είχαν πει δεκατρείς και θα συνέχιζαν αν δεν τα σταματούσα. Έβγαλα μαζί με το φίλο και δώσαμε στα παιδιά από πέντε ευρώ. Τα πήραν και εξαφανίστηκαν στο βάθος των Goody’s.
Σε ένα τέταρτο επέστρεφαν με τα χέρια γεμάτα. Κρατούσαν από μια σακούλα το καθένα. Πλησίασαν στο τραπέζι που καθόμασταν και ακούμπησαν δύο ευρώ. Τα ρέστα σας μας είπαν. Μείναμε κάγκελο. Και αυτά δικά σας είναι τους λέμε. Τα πήραν και μας ευχαρίστησαν. Παρατηρήσαμε όμως ότι τα μπέργκερ τα κρατούσαν στη σακούλα χωρίς να τα τρώνε.
Γιατί δεν τα τρώτε ρώτησα, θα παγώσουν, για να πάρω την απάντηση που άκουσα και που εκείνη τη στιγμή θα μπορούσα να σκοτώσω τον οποιοδήποτε πολιτικό εύρισκα μπροστά μου.
Θα τα φάμε σπίτι με τα αδέλφια μας.
Πόσα αδέλφια είστε ξανα ρώτησα.
Το Πανιωνάκι είχε δύο αδέλφια και το Παοκάκι τρία. Δηλαδή από ένα σάντουιτς θα έτρωγαν πολλοί.
Λοιπόν τα τρώτε τώρα και μπαίνουμε στο μαγαζί και παίρνουμε και για όλα τα αδέλφια σας, είπα τόσο επιτακτικά που τα έκανα να τρομάξουν.
Όμως οι εκπλήξεις συνεχίζονται. Βγάζοντας τα μπέργκερ από τη σακούλα γυρίζουν και τα δύο παιδιά στους φίλους τους, που εν τω μεταξύ είχαν καταβροχθίσει τα δικά τους και λένε…
Θέλετε λίγο ?
Πάγωσε το αίμα μου, έβλεπα δυο μικρούς θεούς μπροστά μου. ΣΟΚ και ΔΕΟΣ
Έβλεπα το ΟΧΙ δύο μικρών παιδιών στο να ικανοποιήσουν μόνο τη δική τους ανάγκη.
Ήταν το καλύτερο και μεγαλύτερο ΟΧΙ που έχω γιορτάσει στη ζωή μου.
Πηγή: FB/Tasos Sideridis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου